یادداشت/ مخالفان کشتار سگهای شهری و ولگرد/ این اقدام کاملا محکوم است

آیا کشتار بهترین راه مقابله با حیوانات شهری است؟  بایدها و نبایدهای کنترل جمعیت سگ‌های ولگرد در محیط‌های شهری

لازم بذکر است، اخیرا مطالبی تحت عنوان ضرورت کشتار و معدوم‌سازی سگ‌های شهری بیان شده و بهترین راه و روش مقابله با افزایش جمعیت حیوانات شهری، کشتار آن‌ها اعلام گردیده است؛ گزارش زیر در خصوص بایدها و نبایدهای کنترل جمعیت سگ‌های ولگرد و بهترین راه‌های مقابله با این مسئله است.

* اینکه در تمامی شرایط پایبند اصول اخلاقی بوده و خدمتگزار مردم باشیم و برای رفاه و آسایش مردم از انجام هیچ کاری دریغ نکنیم، امری کاملا قبول و مورد تأیید همگان است؛ اما تشخیص مرز یک اقدام کارشناسی شده صحیح با عمل نادرست و غیرانسانی یکی از بزرگترین آزمون‌های مسؤولان در انجام وظایف محوله است.

* بسیاری از افراد در مواجهه با مشکلات و چالش‌های مختلف، سعی بر انتخاب یک راه ساده و آسان دارند که از لحاظ هزینه، زمان و سادگی مقرون بصرفه باشد، به همین دلیل تنها راهکار مبارزه با افزایش جمعیت سگ‌های ولگرد را معدوم‌سازی آن‌ها می‌دانند.

* این که باید در برخی از مناطق در مقابل افزایش جمعیت سگ‌های ولگرد راهکارهایی را ارائه داد امری قابل قبول می‌باشد، اما راه و روش انجام این کار بسیار مهم است؛ هر فرد و مسؤولی قبل از انجام وظایف شهروندی و اجتماعی خود باید این سؤال را از خود بپرسد که آیا این اقدام انجام پذیرفته مورد قبول خدا و وجدان بیدار انسانی نیز هست یا خیر؟

* انسان مسلمانی که ریختن خون هر موجود بیگناهی را بزرگترین گناه خود می‌داند چگونه می‌تواند بدون هیچ گونه واهمه و ابایی عامل کشتار حیوانات معصوم و زبان بسته‌ای باشد که تنها گناهشان ساکن شدن در محدوده شهری است؟؟!!

* وجدان بیداری که در فطرت انسان‌های پاک‌نهاد و مسؤولیت پذیر است، مطمئنا مخالف هرگونه آسیب، آزار و کشتار موجودات زنده خداوند خواهد بود.

* با توجه به اینکه اهل بیت (علیهم‌السلام) نشان‌گر راه و باورهای صحیح به مردم هستند و روایات و سفارشات مختلفی در زمینه نیکی به حیوانات معصوم و زبان بسته خداوند بیان شده است، مطمئنا نحوه برخورد با سگ‌های ولگرد، پاک کردن صورت مسئله با از بین بردن سگ‌های خیابانی نخواهد بود.

 

* وقتی که پیامبراکرم (ص) می‌فرمایند: هر حیوانی که به ناحق کشته شود، در روز قیامت از قاتل خود شکایت خواهد کرد، زمانی که امام حسن مجتبی (ع) غذای خود را با سگی تقسیم کرده و می‌فرمایند من از خدایم حیا می‌کنم که جانداری به غذای من نگاه کند و من به او غذا نداده و آن را برانم، زمانی که پیامبراکرم (ص) در زمان فتح مکه با دیدن سگ ماده‌ای که در حال شیر دادن به توله‌هایش بود، فردی را مأمور می‌کند تا سپاهیان مانع از آزار و اذیت این مخلوقات زبان بسته شوند، در شرایطی که پیامبراکرم (ص) از هرگونه آزار حیوانات نهی کرده و آنان را ستایشگر و تسبیح‌گوی خداوند معرفی می‌کند؛ چرا باید اقدامی که مغایر با اخلاق، انسانیت و شرعیت باشد را انجام داد.

* بسیاری از اوقات این مسئله را فراموش می‌کنیم که حیوانات نیز حق زندگی داشته و انسان‌ها به بهانه اشرف مخلوقات بودن مجوز کشتار بیهوده و ظلم به آ‌ن‌ها را نخواهند داشت.

* خوشبختانه کشتار سگ‌های شهری در اغلب کشورهای متمدن جهان به سبب بروز مشکلات بهداشتی، امنیتی، اخلاقی و بین‌المللی به فراموشی سپرده شده است و امیدواریم این موضوع در جامعه ما نیز عملیاتی و قابل اجرا باشد.

* ایجاد پناهگاه و مراکز نگهداری موقت حیوانات و انجام بیهوشی و انتقال سگ‌ها به روستاها یا مناطق دوردستی که مورد تأیید کارشناسان باشد از جمله موارد و راهکارهای قابل ارائه در خصوص مقابله با سگ‌های شهری می‌باشد و آنچه که مسلم است کشتار و اذیت حیوانات به بهانه حضور در شهرها کاملا محکوم است.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.