بی توجهی به محبت و روابط صمیمانه در ورزش

اغلب اوقات مربیان از مشارکت نکردن باانرژی شاگردانشان در تمرینات شاکی هستند. آنها برای اینکه بازیکنان را در جهت انجام تمرینات با شدت بالا ترغیب کنند، به تنبیه و تخریب متوسل می شوند.

 جالب اینکه خودشان هم اعتراف می کنند که تنبیه تنها اثری موقتی داشته و این عدم تلاش از جان و دل، بیشتر هم می شود. اغلب این مربیان در مراجعه و سوال از بنده اظهار ناتوانی می کنند.

 راه حل این عدم تلاش کردن با جان و دل خلاصه می شود در: – محبت و توجه کردن به نیازهای بازیکنان

 مربیان عزیز توجه داشته باشند که اگر تنبیه و تخریب کارساز بود، الان وضعیت فوتبال ما چنین نبود. به نظر بنده یکی از بزرگترین مشکلات ورزش کشور ما مشکلات ارتباطی بین مربی / بازیکن است.

توجه داشته باشید که یک جمله انگیزشی و تشویقی مثبت در خلال تمرینات معجزه می کند. حتی محبت کردن کلامی بازیکنان شما را ترغیب به مشارکت در فعالیت های سختی خواهد کرد که هیچ تنبیهی قادر به برآورده کردن آن نیست.

*****

نظر خانم فاطمه نوری نوروزی (روانشناس و دبیر ورزش) درباره متن فوق:

با عرض سلام و شب بخیر

تجربه ی امروز من سرکلاسم:

یه دانش آموز دارم؛ که پزشکان به دلیل ابتلاش به روماتیسم مفصلی منع فعالیت کردن. من هم با خوشرویی برگه ی پزشک رو ازش گرفتمو گفتم؛ عزیزم من تو کلاسم هرگز دانش آموز معاف نداشته و ندارم!!!! گفت پس من چکار کنم؟؟؟

گفتم شطرنج بلدی؟ گفت آره کمی، ولی بابام کاملا وارده.گفتم سلام منو برسون و بگو که شطرنج بهت یادبده…میخوام واسه تیم مدرسه انتخاب کنم.

باورتون نمیشه؛ چه برقی تو چشماش درخشید گفت خانم یعنی منو اگه خوب باشم‌ واسه تیم میبرید؟؟؟،

گفتم چراکه نه!؟

تو حیاط هم به بچه ها ملحق شد و والیبال (در حد پنجه) تمرین کرد…

بعضی وقتها یه لبخند مربی میتونه امید رو در دل دانش آموز یا بازیکنان آنچنان شعله ور کنه؛که حد نداره. من چه در دانشگاه(تیم والیبال دانشگاه چمران اهواز)
چه در مدرسه با شاگردانم دوست هستم و با لبخند حتی در وقت عصبانیت ؛ همراهشون میشم همیشه هم نتیجه ی خوبی گرفتم

امیدوارم بجای تخریب؛ترغیب کننده باشیم چه با نگاه چه با زبان و چه با زبان بدنمون

منبع: هاشم فعال (مشاور و روانشناس فوتبال)

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.